لاستیک نیتریل یک ماده پلیمری مصنوعی است که از اکریلونیتریل و بوتادین کوپلیمر شده است. عملکرد آن وابسته به محتوای آکریلونیتریل است-محتوای بالاتر باعث مقاومت قوی‌تر در برابر روغن‌ها، حلال‌ها، اسیدها و قلیاها می‌شود، اما خاصیت ارتجاعی کمی کاهش می‌یابد. دستکش‌های نیتریل با درجه پزشکی/صنعتی معمولی معمولاً حاوی 33 تا 41 درصد اکریلونیتریل هستند که تعادل کاملی بین محافظت و تناسب ایجاد می‌کند.
این ساختار مولکولی به طور طبیعی مواد غیر قطبی (مانند روغن موتور، سوخت دیزل و الکل) را دفع می‌کند، در حالی که مقاومت پایداری در برابر اسیدهای ضعیف و قلیایی ایجاد می‌کند. برخلاف لاتکس مستعد ایجاد حساسیت نیست و بر خلاف پی وی سی به راحتی مستعد سفت شدن و ترک خوردن نیست. بنابراین، به طور گسترده ای در حالات مختلف مانند تماس با مواد غذایی، تعمیرگاه های خودرو، آزمایشگاه ها و تمیز کردن و ضد عفونی استفاده می شود و آن را به یک انتخاب منطقی تبدیل می کند که ایمنی، بهداشت و مهارت عملیاتی را متعادل می کند.
من قبلا از دستکش های زیادی استفاده کرده ام. دستکش‌های نازک به راحتی پاره می‌شوند، دستکش‌های لاتکس بعد از استفاده طولانی مدت باعث خارش دست‌ها می‌شوند، و دستکش‌های PVC گرفتگی و لیز می‌کنند... تا زمانی که به این دستکش‌های نیتریل آبی و ضخیم تبدیل شدم، حس لامسه روی نوک انگشتانم واضح بود. پیچ ها لیز نمی خوردند و هنگام برداشتن فیلتر روغن، لکه های روغن نفوذ نمی کردند. آنها پس از شستن دست هایم به راحتی از بین می روند و هیچ اثر چسبی باقی نمی گذارند. هنگام پخت، من آنها را در حین ورز دادن خمیر و پخش سس می پوشیدم و در طول فرآیند هیچ چسبندگی یا بویی وجود نداشت.
